منصور شاهولی؛ احمد عابدی سروستانی
چکیده
علاقمندی و استعداد تحصیلی لازمهی موفقیت تحصیلات دانشگاهی است، ولی هر سال شمار زیادی از داوطلبان واردِ برخی رشتههای دانشگاهی میشوند که با علاقه و استعداد آنان تناسب چندانی ندارد. از این رو، تحقیق حاضر با هدف بررسی علاقه و استعداد تحصیلی دانشجویان رشتههای کشاورزی و عاملهای مؤثر بر آن انجام شد. این تحقیق پیمایشی، با نمونهگیری ...
بیشتر
علاقمندی و استعداد تحصیلی لازمهی موفقیت تحصیلات دانشگاهی است، ولی هر سال شمار زیادی از داوطلبان واردِ برخی رشتههای دانشگاهی میشوند که با علاقه و استعداد آنان تناسب چندانی ندارد. از این رو، تحقیق حاضر با هدف بررسی علاقه و استعداد تحصیلی دانشجویان رشتههای کشاورزی و عاملهای مؤثر بر آن انجام شد. این تحقیق پیمایشی، با نمونهگیری نظامیافته (سیستماتیک)، 1720 دانشجوی کشاورزی در مقطع تحصیلی کارشناسی دانشگاههای دولتی را مورد بررسی قرار داد. یافتهها نشان دادند که حدود 12 درصد از دانشجویان کشاورزی در آزمون ورودی دانشگاهها، رشتههای کشاورزی را به عنوان اولویت اول تا پنجم گزینش کردهاند. همچنین، علاقهی آنان به رشتهی انتخابی پس از ورود به دانشگاه رشد معنیداری پیدا کرده است. عاملهای مؤثر بر این ارتقاء، نخست ناشی از محیط درونی دانشگاه، دوم، بازار کار و سوم، خانواده بوده است. علاوه بر این، یافتهها نشان داد که دانشجویان کشاورزی استعداد تحصیلی نسبی بالایی دارند و دختران نسبت به پسران از این نظر برتری دارند. مهمترین پیشبینیکننده استعداد تحصیلی دانشجویان در آغاز، نوع دیپلم متوسطه و پس از آن سطح تحصیلات مادر آنان بوده است. بر پایه یافتههای پژوهش و به منظور هدایت درست دانشجویان به گزینش رشتههای کشاورزی، پیشنهادهایی ارایه شده است.
فاطمه اسکوهی؛ سید حمید موحدمحمدی؛ احمد رضوانفر
چکیده
نظام آموزش عالی کشاورزی برای بقای خود، به ارتباطات نیاز دارد و درک و شناخت بهتر از مهارتهای ارتباطات انسانی، موجب ارتقای سازمانی میشود. این تحقیق از نوع علی- معلولی است و با هدف تعیین رابطهی مهارتهای ارتباطی با عملکرد آموزشی- پژوهشی اعضای هیأت علمی انجام شده است. برای گردآوری دادهها از پرسشنامه استفاده شده است. جامعه آماری ...
بیشتر
نظام آموزش عالی کشاورزی برای بقای خود، به ارتباطات نیاز دارد و درک و شناخت بهتر از مهارتهای ارتباطات انسانی، موجب ارتقای سازمانی میشود. این تحقیق از نوع علی- معلولی است و با هدف تعیین رابطهی مهارتهای ارتباطی با عملکرد آموزشی- پژوهشی اعضای هیأت علمی انجام شده است. برای گردآوری دادهها از پرسشنامه استفاده شده است. جامعه آماری این تحقیق، 120تن اعضای هیأت علمی دانشگاه علوم کشاورزی و منابعطبیعی ساری بود(120N=) که با استفاده از روش نمونهگیری عمدی ساده، 98 تن از اعضای هیأت علمی برای بررسی گزینش شدند(98n=). ابزار تحقیق از لحاظ روایی محتوایی برابر نظر شماری از اعضای هیأت علمی دانشگاه تهران در این زمینه تأیید شد و پایایی آن با محاسبه ضریب آلفای کرونباخ (بین 87/0 - 77/0) تأیید شد. پردازش دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه 18 انجام شد. نتایج تحقیق نشان دادندکه میزان ضریب همبستگی بین مهارتهای ارتباطی ( مهارت گوشدادن مؤثر، مهارت نوشتاری، مهارت ارتباط شفاهی و مهارت کار با همکاران)، با عملکرد آموزشی- پژوهشی نمونه آماری مورد بررسی، (511/0rs=) میباشد که گویای ارتباط مثبت و معنادار بالا(01/0 P=)، بین مهارتهای ارتباطی اعضای هیأت علمی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی مورد بررسی با عملکرد علمی آنان است. بنابراین، مشخص شد که با افزایش مهارتهای ارتباطی اعضای هیأت علمی، عملکرد علمی آنان نیز افزایش مییابد. در نهایت، بهمنظورارتقای عملکرد علمی اعضای هیأت علمی کشاورزی و منابع طبیعی بر مبنای یافتههای به دست آمده از پژوهش، پیشنهادها و راهکارهایی در جهت کمک به سیاستگزاران، مدیران و برنامهریزان نظام آموزش عالی کشاورزی ارایه شده است.
