مقاله پژوهشی
آموزش کشاورزی
شهرام مقدس فریمانی؛ مریم محمودی؛ رقیه سیفی لی
چکیده
بررسی عامل های مؤثر بر پیشرفت تحصیلی هنرجویان شاغل به تحصیل در هنرستانهای کشاورزی باعث ارائه راهکارهای کاربردی جهت ارائه آموزشهای کیفی مهارتی و نیز تضمین ادامه تحصیل در مقاطع عالی کشاورزی برای هدایت هر چه بهتر آنها به سوی مشاغل و تحصیلات عالی کشاورزی می شود. هدف این تحقیق، بررسی عامل های موفقیت تحصیلی یا عدم موفقیت تحصیلی هنرجویان ...
بیشتر
بررسی عامل های مؤثر بر پیشرفت تحصیلی هنرجویان شاغل به تحصیل در هنرستانهای کشاورزی باعث ارائه راهکارهای کاربردی جهت ارائه آموزشهای کیفی مهارتی و نیز تضمین ادامه تحصیل در مقاطع عالی کشاورزی برای هدایت هر چه بهتر آنها به سوی مشاغل و تحصیلات عالی کشاورزی می شود. هدف این تحقیق، بررسی عامل های موفقیت تحصیلی یا عدم موفقیت تحصیلی هنرجویان دختر و پسر دوره دوم متوسطه کشاورزی هنرستانهای کشاورزی بوده است. نوع این تحقیق کمّی از نوع پیمایشی و جامعه آماری این مطالعه هنرجویان دختر و پسر شاغل به تحصیل در هنرستانهای کشاورزی وابسته به وزارت جهادکشاورزی در پایههای یازدهم و دوازدهم در سه استان فارس، مازندران و گلستان بودند. حجم نمونه هنرجویان در این مطالعه با استفاده از جدول نمونه گیری Krejcie and Morgan (1970) تعداد 184 نفر تعیین شده که از طریق نمونه گیری تصادفی مورد نظرخواهی قرار گرفتند. پایایی ابزار تحقیق با روش آلفای کرونباخ برای پرسشنامه سنجش میزان موفقیت/عدم موفقیت تحصیلی هنرجویان پایه های یازدهم و دوازدهم 87/0 تعیین شد و برای تعیین روایی از روایی صوری با نظرخواهی از کارشناسان و اعضای هیات علمی آموزشی مؤسسه آموزش و ترویج کشاورزی استفاده شد. نتایج تحلیل عاملی انجام شده نشان داد که عامل های تاثیرگذار بر موفقیت تحصیلی هنرجویان هنرستان های کشاورزی مورد بررسی در یازده عامل؛ آشنایی با روش صحیح مطالعه، روش تدریس و توجه دبیران، برخورد مسئولان هنرستان، آرامش خانوادگی و ذهنی، علاقه مندی به رشته تحصیلی، داشتن اضطراب درونی، تاثیر اطرافیان، حجم تکالیف درسی، توانمندی ذهنی، امکانات رفاهی و دسترسی، و آینده شغلی قابل دستهبندی میباشد. علاوه بر این نتایج رگرسیون ترتیبی حاکی از این است که متغیرهای معدل سال قبل، سطح تحصیلات پدر، آینده شغلی، آشنایی با روش صحیح مطالعه، روش تدریس و توجه دبیران و علاقهمندی به رشته تحصیلی متغیرهای پیشبینی کننده موفقیت تحصیلی هنرجویان هنرستانهای کشاورزی مورد مطالعه بودهاند.
مقاله پژوهشی
آموزش کشاورزی
رومینا امیری؛ امیر علم بیگی؛ امیر رضا رضایی؛ سید محمود حسینی؛ مرضیه کشاورز
چکیده
با وجود تأکید روزافزون بر ماموریت دانشگاهها در مسئولیتپذیری اجتماعی بهویژه در حوزه حیاتی آموزش عالی کشاورزی برای توسعه پایدار، همواره این سؤال مطرح است که چرا دستاوردهای عملیاتی در این زمینه اغلب از انتظارات جامعه و ظرفیتهای نهادی اعلامشده فاصله دارند. از این رو، نیاز به شناسایی و تبیین دقیق پیشرانهایی وجود دارد که بتوانند ...
بیشتر
با وجود تأکید روزافزون بر ماموریت دانشگاهها در مسئولیتپذیری اجتماعی بهویژه در حوزه حیاتی آموزش عالی کشاورزی برای توسعه پایدار، همواره این سؤال مطرح است که چرا دستاوردهای عملیاتی در این زمینه اغلب از انتظارات جامعه و ظرفیتهای نهادی اعلامشده فاصله دارند. از این رو، نیاز به شناسایی و تبیین دقیق پیشرانهایی وجود دارد که بتوانند ظرفیت نهادی و به تعبیری ساختاری را به نیروی محرک فعال تبدیل کنند؛ به عبارت دقیقتر، لازم است نقش واسطهای بلوغ فرهنگی در تسهیل تبدیل بسترها و زیرساختهای موجود به نتایج ملموس مسئولیتپذیری اجتماعی، بهطور دقیق مدلبندی شود. این پژوهش آمیخته از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، علی-ارتباطی است. جامعه آماری متشکل از تمام اعضای هیات علمی کشاورزی دانشگاهها و موسسات آموزش عالی کشور بود که به کمک فرمول دانیل 124 تن انتخاب و به شکل در دسترس نمونهگیری انجام شد. روش غالب آماری مدلسازی معادلات ساختاری بود. در گام نخست نتیجه تحلیل عاملی تاییدی برای تشخیص ساختارهای اندازهگیری به کمک ضرایب تتای ترتیبی و روایی تشخیصی حکایت از مناسبت نشانگرها برای اندازهگیری متغیرها داشت. در فاز بررسی ضرایب ساختاری از روش بوتاستراپینگ برای بررسی معنیداری ضرایب استفاده شد. نتایج مدلسازی نشان داد که ظرفیت نهادی دانشگاهها تأثیر مستقیم و معناداری بر بلوغ فرهنگی در زمینه مسئولیتپذیری اجتماعی دارد. همچنین، ظرفیت نهادی به معنای آمادگی از بهرهبرداری از ظرفیتهای آموزش عالی برای ترویج نتایج در بستر جامعه که توسط نشانگرهای انتخابی محقق ساخت اندازهگیری شده است، مستقیماً در شکلگیری دستاوردهای USR نقش معناداری ایفا میکند و از سوی دیگر، بلوغ فرهنگی نیز به عنوان یک عامل کلیدی، تأثیر مثبت و معناداری بر دستاوردهای مسئولیتپذیری اجتماعی دارد. نتایج این پژوهش حاکی از آن است که دستیابی به اثربخشی مسئولیتپذیری اجتماعی در دانشگاههای کشاورزی نیازمند رویکردی دومحوری مشتمل بر ایجاد و تقویت ظرفیت نهادی به عنوان زیربنا و سرمایهگذاری راهبردی بر بلوغ فرهنگی است.
